Nog net bekomen van de schrik dat mijn wekker ging vanmorgen vroeg, kom ik aanzetten op m’n werk (7.15 uur.) Gelukkig, m’n collega’s zien er ook nog slaperig uit. 9 jaar werkzaam in de zorg, op zich wel een ochtendmens zijn, maar het went nooit! De ene keer heb ik meer moeite, ik moet altijd wat op gang komen. Helemaal als het gevroren heeft zoals afgelopen nacht.
Gelukkig, het is 7.30 en de eerste bellen gaan alweer. “Ik wil uit bed, ik moet naar de wc………. Als u even een moment heeft, dan ben ik zo terug, want uw buurvrouw belde net een seconde eerder”. Zucht, die ochtendspits is best wel even aanpoten.
En ik kom net uit de PG* vandaan dus is somatiek wennen waar de clienten zelf dingen vragen en ook nog zelf dingen kunnen doen. Gelukkig werk ik met een leuk team collega’s. Lekker relaxed, en als ik even iets niet weet, kan ik overleggen wat ik moet doen. Dat is het voordeel van wisseling van werkplek: je blijft alert, doordat je weer de weg moet verkennen en de werkwijze van de afdeling leert kennen.
In 2 jaar tijd nog niet zoveel verpleegtechnische handelingen uitgevoerd, is in overleg met het afdelingshoofd besloten dat ik naar BIG training ga. Maar de zorg zal de zorg niet zijn als dat weer over een langere termijn wordt gepland.
Ach ja, het gaat dan straks om opfrissen van de theorie. Lekker makkelijk toch? handelingen voer ik nu toch uit onder supervisie van collega. Als dit goed is gegaan, tekent deze het af en ben ik bekwaam. Regels zijn leuk, maar in de praktijk niet altijd haalbaar: Het blijkt dus niet altijd mogelijk eerst theorie op te vijzelen, voor een handeling uit te voeren.
Vandaag mocht ik wondverzorging van een zwarte wond doen. Het interessante is dat ik een aantal dagen achter elkaar werk, en dus kan zien of de behandeling aan slaat. Ook benieuwd hiernaar? Lees komende week meer……………….
(* PG = Psycho Geriatrie, de zorg aan dementerenden)
